Η ζωοθεραπεία και η γενικότερη παιδαγωγική χρήση της σχέσης ανθρώπου-ζώου μπορούν να αποτελέσουν έναν καινοτόμο δρόμο για την ενίσχυση της συναισθηματικής ανάπτυξης των παιδιών προσχολικής ηλικίας Η παρούσα έρευνα διερευνά τις αντιλήψεις των εκπαιδευτικών προσχολικής εκπαίδευσης σχετικά με τη ζωοθεραπεία και την αλληλεπίδραση παιδιού–ζώου στο πλαίσιο του νηπιαγωγείου. Η έρευνα βασίστηκε σε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και υλοποιήθηκε μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με δείγμα 25 νηπιαγωγών. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της ποιοτικής ανάλυσης περιεχομένου, με στόχο την ανάδειξη στάσεων, εμπειριών, προβληματισμών και προσδοκιών των εκπαιδευτικών. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι οι συμμετέχοντες/ουσες αναγνωρίζουν τη συμβολή της ζωοθεραπείας στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη, την κοινωνική αλληλεπίδραση και τη μείωση του άγχους των νηπίων. Παράλληλα, εκφράζονται επιφυλάξεις που αφορούν ζητήματα ασφάλειας, υγιεινής και θεσμικής υποστήριξης. Συμπερασματικά, η αποτελεσματική ένταξη της ζωοθεραπείας προϋποθέτει επιμόρφωση, σαφές πλαίσιο εφαρμογής και διεπιστημονική συνεργασία.