Η παρούσα εργασία διερευνά το ρόλο της σχολικής διαμεσολάβησης στην ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας των εκπαιδευτικών σε σχολικά περιβάλλοντα με υψηλό συγκρουσιακό φορτίο. Παρότι η σχετική βιβλιογραφία επικεντρώνεται κυρίως στους μαθητές, εδώ το επίκεντρο μετατοπίζεται στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι συχνά επωμίζονται τη διαχείριση έντονων συμπεριφορών και την επίλυση σχολικών συγκρούσεων, γεγονός που εντείνει την επαγγελματική κόπωση (burnout). Μέσα από μια μελέτη περίπτωσης σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και μέσα από ποιοτικά δεδομένα από συνεντεύξεις και παρατηρήσεις, εξετάζεται η εφαρμογή του προγράμματος διαμεσολάβησης και η επίδρασή του στους εμπλεκόμενους εκπαιδευτικούς. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η εμπλοκή τους στο πρόγραμμα συνδέεται με μειωμένη συναισθηματική εξουθένωση, αυξημένη επαγγελματική ικανοποίηση και ενίσχυση της ενσυναίσθησης και της ενεργητικής ακρόασης. Η διαμεσολάβηση δεν λειτουργεί μόνο ως εργαλείο ειρηνικής επίλυσης διαφορών, αλλά και ως μοχλός προσωπικής ενδυνάμωσης για τους εκπαιδευτικούς. Τονίζεται, τέλος, η ανάγκη για θεσμική υποστήριξη και περαιτέρω έρευνα σε ευρύτερο δείγμα σχολικών μονάδων.